Op het lijf geschreven

Met een frisse rugzak voorzien van het broodnodige voedsel en een bast vol goede moed verliet ik het ouderlijk huis en stapte ik, die bewuste eerste donderdag in september, in mijn auto op weg naar mijn eerste dag bij BlackDesk. Het zou de allereerste werkdag zijn, in de zesentwintig jaar die ik inmiddels oud ben, zonder verplichte werkkleding en ook de eerste dag waarop ik aan een bureau gebonden was. Een zwarte om precies te zijn en ik had er al weken zin in!

Van kinds af aan ben ik druk bezig geweest met het natekenen van alles wat me interesseerde en illustratie loopt als een rode draad door mijn leven. In 2013 ging ik hier voor het eerst serieus mee aan de slag toen ik Arnemuiden verliet om aan de studie Illustratie op de Willem de Kooning Academie in Rotterdam te beginnen. Hier kwam ik na een half jaar in aanraking met grafisch ontwerpen, wat ik nog veel leuker vond dan illustreren en ik besloot het jaar af te maken in deze richting tot ik door een tekort aan studiepunten gedwongen werd te stoppen.

Onverrichterzake keerde ik huiswaarts om een baan te zoeken en mijzelf in de avonduren en op vrije dagen verder gaan ontwikkelen, dit deed ik door een cursus grafisch ontwerpen af te ronden. Ook maakte ik me de kunst van het digitaal tekenen meester en voerde links en rechts wat ontwerpopdrachten uit waarbij het steeds meer begon te kriebelen om hier echt werk van te maken.

Hoewel ik het in mijn afwisselende dagelijkse werk als all-round woningstoffeerder ook goed naar mijn zin had, veranderde de kriebel om te gaan ontwerpen langzamerhand in een hardnekkige jeuk en merkte ik dat het zachtjesaan tijd was om verder te kijken.

De vacature: ‘open sollicitatie’ bij BlackDesk was een kans die ik niet zomaar kon laten lopen, zo kreeg ik eindelijk de mogelijkheid om mijn creativiteit en de geleerde theoretische kennis van de cursus grafisch vormgeven in de praktijk te brengen. Bovendien mag ik er onderdeel zijn van een leuke en gezellige groep jonge, enthousiaste mensen, boordevol creativiteit en ambitie.

Na de uitgebreide introductie ’s ochtends doorlopen te hebben mocht ik ’s middags zelf aan de slag. Daar zat ik dan, overweldigd door mijn nieuwe werkomgeving, te staren naar het dubbele scherm voor mijn giechel. Mijn licht-eeltige stoffeerdersknieën schuurden wat onwennig langs de onderkant van het bureau. Dit was toch even wat anders dan ploeteren met een emmer egaline of zeulen met een rol tapijt, dit voelde als werken zonder te werken, en het smaakte naar meer.